من منم...

نمی دانم چرا امشب واژه هایم خیس شده اند...
                      مثل آسمانی که امشب می بارد...
و اینک باران
       بر لبه ی پنجره ی احساسم می نشیند...
و چشمانم را نوازش می دهد...
                                                                  تا شاید از لحظه های دلتنگی گذر کنم...

کاش

   من باشم...

          تو باشی...

                هوای سردو یک حلبی آتش گرم کوچک...

    و چه لذت بخش...

                                                     رویای من...

یک وجب دقیقه شیرین...

 

یک وجب دقیقه شیرین...

 

از تو ممنونم...

از تویی که بهترین منی...

از تویی که شاید واقعا بی بهونه دوستم داری...

از تویی که تک تک ثانیه هامو مدیون بودن توام...

از تویی که منو واسه خودم خواستی...

از تویی که بهتر از منو زیباتر از من بینهایت بوده اما تو حتی نگاه نکردی...

از تویی که عشق رو برای اولین بارو آخرین بار به قلبم یاد دادی...

یه عشق خوبو پاک...

از تویی ممنونم که برای من از لب پنجره اتاقت دست تکون دادی...

از تویی ممنونم که برای من برترینو پاکترینی و فقط مال خودمی...

از تو ممنونم جوجوی کوچولوی من...

خدایا شکر

 

هی؟

بالا بروى…

   پایین بیایى…

      بى فایده است...

                     من تو را همین جا

                                میان بازوانم، در آغوشم میخواهم

                                                                    با یک بوسه...

در سرزمین تن من همه چیز زور است...

                             اینجا خبری از دموکراسى نیست...

 

خیلی دوستت دارم مریم من...