گاهی وقتا میشه که از تموم کلمات و جملات دنیا حس تنفر پیدا میکنم...
از تموم زبونا.اصلا از همه چی...
یجورایی کم میارم.همه چیمو کم میارم.از همه جا...
یجور میخوام بهت بگم میخوامت اما نمیتونم حس واقعی خودمو بیان کنم...
اون لحظات واقعا دلنشین و اما سخته...
از تموم کلمات میرنجم و فقط یه چیز رو دوس دارم...
فقط یه چیزو دوس دارم.دوس دارم کنارش باشم تا با رفتارم بهش عشقو ثابت کنم.یه حس عجیبیه...
دوس دارم بغلش کنم.حتی رویاشم مجنونم میکنه...
خیلی گلمو دوس دارم.همه لحظاتم با دیدن هر چیزی بهش فکر میکنم.به این که آینده چی کار کنم تا براش فقط خوشبختیو رقم بزنم.خب خیلی دوسش دارم.میخوام آرامش مطلق داشته باشه.همه ساعتا و دقایقو ثانیه هامو به فکر مریم مقدس خودم هستم... آره اون واقعا مقدسه...
تو تموم تنهاییام بهش فکر میکنم.به اینکه اگه کنارم بود چطوری پرستشش میکردم...
حس خیلی ناز و قشنگیه...
دوس داشتن کسی که میدونی چقدر پاک و بی آلایش و خوب و مهربونه...
مریم؟ تو بهترینی عزیزم...
نخندا... اما الآنم از تموم کلمات متنفرم مریم...
میخوام کنارم باشی و دستاتو لمس کنم...
تو چشات نگاه کنمو از آرامشت اشک بریزم... فقط اشک بریزم...
تو رو تو آغوشم بگیرمو با تمام وجودم غرق زیباییهای عاشقونه بشم...
بپرستمت...
ببوسمت...
دوست دارم ماه من...
   دوستت دارم چون تک ستاره زندگی منی...
             دوستت دارم چون تک مصراع شعر منی...
                     دوستت دارم چون تنها ترین فکر تنهایی منی...
                                 دوستت دارم چون زیباترین لحظات زندگی منی...
                                           دوستت دارم چون زیباترین خاطرات منی...
                                                      دوستت دارم چون به یک نگاه عشق منی...
                                                                دوستت دارم چون خیلی دوستت دارم...
                                                                            عشق من دوستت دارم ، بي نهايت…
 
 
 
سكوت را با صداي ترانه اشكهايم ميشكنم...
تو گوش ميكني و با من همترانه ميشوي...
تو اشكهاي مرا پاك ميكني و من اشكهاي تو را...
چه زیبا و ناز است...
ميبوسم گونه ي مهربان تو را...
نميخواهم اين لحظه بگذرد اي خداااااااااا...
كاش ميشد در كنار هم باشيم مریم، تا آخر دنيا... هستیم...