همه میگویند چشمانش رنگارنگ است...

     اما من میگویم

         چشمانش عسلیست...

               میپرسید چرا عسلی؟!

شاید با همان چشمانش همین حوالی مرا بخواند

    و خودش هم بپرسد چرا عسلی...

 نه...

    نه برای رنگش...

        نه برای رنگ شب بودنش...

                                                                     برای اینکه شیرین ترین لحظاتم

                                                                           در چشمان او خاطره شده اند...

                                                                                       آری،عسلی...

 

 

 

مهم این نیست...

مهم این است محل خاطرات شیرین ترین لحظاتم هرگز نمناک نشود...

خب دوستش دارم...

 

خدا؟ دوستت دارم...

+ مریم گلم؟ تو تاج سرمیا...

دوستت دارم...